بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أبا عبدالله الحسین، و علی الأرواح التی حلّت بفنائک، علیک منی سلامُ الله أبداً ما بقیتُ و بقی اللیلُ و النهار.

امشب، شب دلدادگی به سیدالشهدا(ع) است؛ شبی برای تازه کردن عهد با امامی که با خون خود، راه حق را جاودانه ساخت. اگرچه از کربلا دوریم، اما دل‌های عاشق، فاصله‌ای با حرم ندارند.

خدایا! به برکت این شب، ما را از زائران حقیقی و رهروان راه امام حسین(ع) قرار بده.

یا حسین(ع)؛ السلام علیک یا ثارالله و ابن ثاره.

آیه ای  که زندگیم را عوض کرد

یادم هست روزی که این آیه را خواندم، قلم در دستم یخ کرد…

«وَ أَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسانِ إِلاَّ ما سَعی» (نجم/۳۹)

یعنی هیچ‌کس جز نتیجهِ تلاشِ خودش را نمی‌بیند. نه هدیه می‌شود، نه ارثی می‌رسد؛ فقط آنچه خودت دویده‌ای.

من هم مثل خیلی‌ها، گاهی منتظرِ معجزه بودم. منتظرِ یک اتفاق بزرگ که یک‌شبه همه چیز را درست کند. اما این آیه به من فهماند که خداوند، معجزه را درونِ همین «سعی»های کوچکِ روزمره قرار داده است.

از آن روز، هر وقت دلم می‌گیرد یا احساس می‌کنم پیشرفتی ندارم، این آیه را زمزمه می‌کنم و دوباره قلم به دست می‌گیرم

سلامی به وسعت یک دعا

متن:

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته…

اولین کلمه‌ام را با نام خدا مینویسم و اولین سلامم را به تو ای مهمان ناگهانی این صفحه.

من یک طلبه  هستم، یک طلبه که عاشق نوشتن است. نه از سرِ دانایی، بلکه از سرِ تشنگی. اینجا را شروع کردم تا درباره چیزهایی بنویسم که در کلاس‌های درس گفتند و در دلمان ماند؛ از اخلاق تا زندگی، از قرآن تا کوچه‌های شهر.

این وبلاگ قرار نیست پند و اندرز باشد. قرار است پنجره‌ای باشد رو به یک نگاه تازه. راستش، دلم می‌خواهد اینجا جایی باشد برای هم‌دلیِ زنانی که پای سفرهِ فاطمی نشسته‌اند و می‌خواهند طعم شیرینِ دینداریِ عاشقانه را بچشند.

خوش آمدید به اولین واژه. منتظرم در راهم همراهی کنید.